"L'imagination au pouvoir": deze slogan uit mei '68 schiet mij door het hoofd als ik terugdenk aan het bezoek van twee resolute dames die mij (met recorder!) wilden interviewen over het concerninformatiseringsbeleidsplan (u leest het goed!) van hun organisatie . Ze beweerden dat ik er onmiskenbaar expert in was, ook al ging het woord mijn eenvoudig Scrabble-vermogen te boven.

"Waarom wil uw organisatie dit?", was mijn vraag, nadat ik het woord in zijn volle omvang tot mij had laten doordringen. Nou, er was een geweldig goed concerninformatiseringsbeleidsplan geproduceerd 5 jaar geleden, maar helaas was er niets mee gebeurd in de organisatie. Verschrikkelijk jammer! Mijn antwoord dat het aanpassen van de datum van dat geweldig goed document en zich concentreren op het realiseren ervan dan wel zou volstaan, bevredigde beide dames allerminst. Dat ze hierdoor gelijk enkele maanden vakantie konden opnemen, kon hen zelfs niet tot een glimlach verleiden.

"Ik vermoed dat het concerninformatiseringsbeleidsplan een document van grofweg 150 plus of min 30 pagina's is" lokte wel de instemming van beide dames uit. Eindelijk begreep ik waar het over ging. Een zucht van verlichting was duidelijk hoorbaar voor mijn PA, die net de koffie binnenbracht. Nu konden we tot een gesprek onder experts komen!

"Misschien moet u het eens heel anders aanpakken. Waarom bijvoorbeeld niet het concerninformatiseringsbeleidsplan terugbrengen tot 3 woorden, die mooi in-lijsten en boven de stoel van de bestuursvoorzitter hangen? Dan moet hij aan elke bezoeker uitleggen dat dit het concerninformatiseringsbeleidsplan van de orga-nisatie is en dat het zo belangrijk is dat het prominent in zijn kamer hangt. Zou dat niet veel meer impact hebben?". Drie woorden, dat was toch wel heel erg veel te weinig… Mijn opmerking dat E=mc2 maar vijf tekens zijn, maar wel de hele wereld op zijn kop hebben gezet, maakte weinig indruk. De koffie bleef onaangeroerd staan bij zoveel ondeskundigheid aan mijn zijde.

"Als het meekrijgen van de organisatie én zo belangrijk is én zo dramatisch mislukt, waarom maak je van het concerninformatiseringsbeleidsplan geen wiki, waar iedereen zijn of haar opmerkingen kan aan toevoegen, zodat je na verloop van tijd een door de organisatie gedragen document bekomt?". Iedereen laten meeschrij-ven? Dat creëert chaos. En wij dan? Dat laatste spraken ze niet uit, maar de resolute manier waarop ze naar de afgekoelde koffie grepen sprak boekdelen.

"Misschien moet u maar de tien grootste ergernissen van de gebruikers op informatiseringsgebied inventariseren en die het komende jaar oplossen? En dat een aantal jaren herhalen? Dan ontstaat er wellicht draagvlak en geloofwaardigheid voor een meer fundamentele aanpak?". "Misschien moet u maar een film maken in plaats van een lijvig document dat niemand leest, laat staan uitvoert?". "Misschien…".


Waar het om gaat is dit: organisaties, maar beslist ook informatiseerders oude stijl, zijn vastgeroest in gewoontes, afspraken, procedures, cycli, etc. die nooit meer in vraag worden gesteld, maar die echte verandering in de weg staan. Wordt het niet tijd dat iemand het voortouw neemt in het doorbreken hiervan? Effectiviteit kan wel eens het gevolg zijn van non-conformisme. Misschien moet de informatieprofessional "L'imagination au pouvoir" tot zijn lijfspreuk maken?


P.S.: een week na onze ontmoeting, ontving ik een mail van de bewuste dames met het verzoek om het gespreksverslag te accorderen. Mijn PA had al geantwoord: "Hij accordeert nooit iets en wellicht denkt hij er deze week al heel anders over dan vorige week". Had zij niet beter dat concerninformatiseringsbeleidsplan opgesteld?


Gepubliceerd: oorspronkelijk in Informatie, hierna in De informatieprofessional 3.0, 2017.